„Skum” Edith Øberg to powieść napisana na początku XX wieku. Akcja rozgrywa się w luksusowym sanatorium na wyspie o nazwie Capranola. Opowiada historię kaprycznej, rozmownej Run Bates oraz samodzielnego Meninskiego, którzy sprzeciwiają się wzajemnie co do pojęcia rzeczywistości, woli, czasu i sztuki. Run jest tak zauroczona myślą o spotkaniu z słynnym dyrektorem orkiestry Paviere, że nie potrafi skupić się na niczym innym. Powieść łączy dowcipne dialogi, liryczne opisy oraz psychologiczne analizy, by pokazać różnice pomiędzy radością życia w teraźniejszości a urokami fantazji. Akcja rozpoczyna się wieczorem na statku, gdy Run Bates myli poważnego Meninskiego ze słynnym Paviere i z entuzjazmem próbuje nawiązywać z nim rozmowę. Następnie scena przenosi się do pałacu Garnese na wyspie Capranola, gdzie śniadania, przechadzki po ogrodzie oraz wieczory na dachu stanowią tło dla filozoficznych rozmyśleń Run o rzeczywistości, egoizmie i wartości chwili teraźniejszej. Meninsky proponuje skorzystać z pomocy lekarza z Paryża, aby zwołać Paviere, a Run z entuzjazmem opowiada historię swojego pierwszego spotkania z nim podczas koncertu, nawiązując do myśli Nietzschego o radości w najbliższych rzeczach. Dalsze wydarzenia – jej próby złapać rybkę złotą w oswietlonym księżycem dziedzincu, medytacje pod spadającymi kwiatami, rozmowy o osobowości i jej wpływie na wszechświat – pogłębiają związek pomiędzy Run a Meninskim. Powieść kończy się tym, że Run gwałtownie kwestionuje jego opory wobec prawdziwego spojrzenia na świat i żywienia życiem pełnym emocji.