„Romans o Trzech Królestwach” (tradycyjna chińska nazwa: 三國演義; uproszczone chińskie pismo: 三国演义; pinyin: Sānguó Yǎnyì) to historyczny romans z XIV wieku, autorstwa Luo Guanzhonga. Akcja rozgrywa się w burzliwych ostatnich latach dynastii Han oraz w okresie Trzech Królestw, obejmując czas od powstania Czerwonych Turbanów w 184 roku n.e. do reunifikacji Chin pod władzami dynastii Jin Wschodniej w 280 roku n.e. Román opiera się w dużej mierze na „Zapiskach o Trzech Królestwach” autorstwa Chen Shou z III wieku. Połączając historię z fikcją, narracja romantyzuje życie wojowników i ich podkomendnych, skupiając się na trzech konkurencyjnych blokach sił, które powstały po upadku dynastii Han i w końcu utworzyły państwa Cao Wei, Shu Han i Wschodnie Wu. Román, z punktu widzenia przychylnego do państwa Shu, opisuje polityczne manewry, wojskowe kampanie oraz osobiste konflikty pomiędzy tymi państwami w ciągu niemal stu lat ich walki o dominację. „Romans o Trzech Królestwach” uznawany jest za jeden z czterech największych klasyków chińskiej literatury; składa się z 800 000 słów i obejmuje 120 rozdziałów, w których występuje blisko tysiąca postaci (w większości historycznych). Jest jednym z najpopularniejszych dzieł literackich w Azji Wschodniej, a jego wpływ na kulturę tego regionu porównywany jest z wpływem dzieł Szekspira na angielską literaturę. Jego popularność rozszerzyła się również na Azję Południowo-Wschodnią, gdzie wiele postaci z tego románu stało się dobrze znanych. Można powiedzieć, że jest to najczęściej czytany historyczny román w okresie później cesarskiej i nowoczesnej Chin. Herbert Giles stwierdził, że dla samych Chińczyków ten román uważany jest za „największy z ich niesłowniczej liczby powieści”. (Taki opis pochodzi z Wikipedii.)