«Д’ябал у жаночым манастыры і іншыя сярэднявечныя апавяданні» Фрэнсіса Оскара Мана — гэта зборнік кароткіх апавяданняў, напісаных у пачатку XX стагоддзя. Дзеянне твораў адбываецца ў стылізаваным сярэднявечным свеце, дзе пабожнасць, спакуса, сатыра і фальклор сплятаюцца ў гісторыях манашак, пракажоных, святароў, сялян і крыжакоў, якія сутыкаюцца з жаданнем, крывадушнасцю і лёсам. У пачатку кнігі пададзены чатыры яскравыя апавяданні. У «Д’ябле ў жаночым манастыры» чароўны музыкант-пілігрым зачароўвае кляштар экстатычнай музыкай, а затым адкрывае, што ён сам Д’ябал, уводзячы ігуменню і сясцёр у жах і пакаянне. «Каханне і пракажоная» распавядае пра Алісу, якую супраць яе волі абяцалі распуснаму рыцару; яго задуманае ўцёкі з маладым збраяносцам правальваюцца, а пасля таго, як яе прызнаюць пракажонай і выганяюць, яна пазней просіць міласціну напярэдадні Божага Нараджэння, пакуль збраяносец праязджае міма з новай каханкай, не здагадваючыся пра яе. «Як Д’ябал скраў дарохранальніцу з царквы Святога Осберта» высмейвае царкоўную даверлівасць: хвалько́віты доктар, які сцвярджае, што прадаў душу, падманвае святара і прыстава з дапамогай саламянага манекена; «Д’ябал» ладна збівае іх, а да раніцы доктар і царкоўныя скарбы знікаюць. «Крыжак» пачынаецца з гісторыі Томаса Вольнага, лагоднага і дужага фермера, якога прапаведнік пераконвае прыняць крыж; ён пакідае жонку і дзяцей, але вяртаецца і знаходзіць іх забітымі, пасля чаго шукае прытулку ў абацтве і, цяжка хворы, але спакойны, рыхтуецца памерці з набліжэннем Божага Нараджэння.