„Diabeł w klasztorze i inne średniowieczne opowieści” Francisa Oscara Manna to zbiór opowiadań napisanych na początku XX wieku. Utwory, osadzone w stylizowanym średniowiecznym świecie, łączą pobożność, pokusę, satyrę i folklor, ukazując zakonnice, trędowatych, księży, chłopów i krzyżowców, którzy zderzają się z pożądaniem, hipokryzją i losem. Początek książki przedstawia cztery wyraziste opowieści. W Diable w klasztorze urzekający „pielgrzym” muzyk oczarowuje klasztor ekstatyczną muzyką, po czym ujawnia, że jest Diabłem, pogrążając ksienię i siostry w przerażeniu i pokucie. Miłość i trędowata opowiada o Alicji, wbrew swej woli przyrzeczonej lubieżnemu rycerzowi, której planowana ucieczka z młodym giermkiem kończy się niepowodzeniem; uznana za trędowatą i wygnana, później prosi o jałmużnę w wigilię Bożego Narodzenia, gdy giermek przejeżdża obok z nową kochanką, niczego nieświadomy. Jak Diabeł ukradł puszkę z kościoła świętego Osberta wyśmiewa łatwowierność duchowieństwa: ekstrawagancki doktor, który twierdzi, że sprzedał duszę, oszukuje księdza i pachołka za pomocą słomianej kukły, „Diabeł” porządnie ich bije, a rano doktora i kościelnych skarbów już nie ma. Krzyżowiec rozpoczyna się od Tomasza Wolnego, łagodnego, potężnie zbudowanego rolnika, którego kaznodzieja skłania do przyjęcia krzyża; opuszcza żonę i dzieci, lecz po powrocie zastaje je zamordowane, po czym szuka schronienia w opactwie i, ciężko chory, lecz spokojny, przygotowuje się na śmierć w miarę zbliżania się Bożego Narodzenia.