«شیطان در صومعه و داستانهای قرونوسطایی دیگر» اثر فرانسیس اسکار مان مجموعهای از داستانهای کوتاه است که در اوایل قرن بیستم نوشته شدهاند. این داستانها که در جهانی قرونوسطایی و stilized میگذرند، پارسایی، وسوسه، هجو و فولکلور را در هم میآمیزند و راهبهها، جذامیان، کشیشان، دهقانان و صلیبیان را در برخورد با میل، ریاکاری و سرنوشت دنبال میکنند. آغاز کتاب چهار داستان زنده و تأثیرگذار را عرضه میکند. در «شیطان در صومعه»، موسیقیدانی افسونگر که خود را «زائر» جا میزند، با موسیقی خلسهآور صومعهای را مسحور میکند و سپس هویت واقعی خود را بهعنوان شیطان آشکار میسازد و رئیس صومعه و خواهران را به وحشت و توبه میافکند. «عشق و زن جذامی» داستان آلیس را دنبال میکند که برخلاف میلش به شوالیهای شهوتران وعده داده شده است؛ نقشه فرارش با یک ندیم جوان شکست میخورد، او را جذامی تشخیص میدهند و از خود میرانند، و او بعدها در شب کریسمس گدایی میکند، در حالی که ندیم، بیخبر، با معشوقهای تازه از کنارش میگذرد. «شیطان چگونه پیِکس را از کلیسای سنت اوزبرت دزدید» سادهلوحی روحانیان را به سخره میگیرد: پزشکی پرطمطراق که مدعی است روح خود را فروخته، با مترسکی پوشالی کشیش و مباشر را فریب میدهد، «شیطان» آن دو را بهخوبی کتک میزند و تا صبح، پزشک و گنجینههای کلیسا ناپدید شدهاند. «صلیبی» با توماس فریمن، کشاورزی مهربان و تنومند، آغاز میشود که واعظی او را به بر دوش گرفتن صلیب ترغیب میکند؛ او همسر و فرزندانش را ترک میکند، اما هنگام بازگشت درمییابد که آنان به قتل رسیدهاند. سپس در صومعهای پناه میگیرد و، در حالی که سخت بیمار اما آرام است، با نزدیک شدن کریسمس خود را برای مرگ آماده میکند.