„Listy Madame de Sévigné” markizy Marie de Rabutin-Chantal Sévigné to zbiór listów osobistych napisanych pod koniec XVII wieku. Tom skupia się na jej serdecznej, pełnej dowcipu korespondencji — głównie do córki — a także do przyjaciół i krewnych, oferując żywe spojrzenia na życie dworskie za Ludwika XIV, prowincjonalną codzienność i domowe niepokoje. Należy się spodziewać pełnej wdzięku narracji, bystrej obserwacji społecznej i trwałego portretu miłości macierzyńskiej. Początek tego zbioru wprowadza czytelników w listy poprzez przedmowę wydawcy, która chwali ich styl, wartość historyczną i cywilizacyjny wpływ, wyjaśnia nowy układ według korespondentów i szkicuje życie oraz czasy autorki. Szkic biograficzny śledzi jej szlacheckie burgundzkie pochodzenie, wyjątkowe wykształcenie, nieszczęśliwe małżeństwo i wdowieństwo, roztropne zarządzanie majątkiem, niezachwianą cnotę oraz ogromne oddanie synowi, a zwłaszcza córce, której małżeństwo z hrabią de Grignan powoduje ich rozłąkę. Wczesne listy do kuzyna Bussy’ego mieszają figlarne wyrzuty z dumą z jego wyczynów wojskowych, dworskimi pogłoskami i nowinami rodzinnymi, w tym z podróżą syna i zaręczynami córki. Korespondencja do córki zaczyna się od łez i niepokojów podróży, następnie rozszerza się na żywe relacje z Paryża (debaty dewocyjne, dowcip Ninon, skandal z oszustwem w karty oraz słynna relacja o samobójstwie Vatela w Chantilly), by potem przenieść się do Bretanii, skąd pisze o ogrodach, lokalnym towarzystwie, finansach i lekturze — zawsze wracając do czułych rad i troski o zdrowie dziecka.