Locura y muerte de Nadie : Novela
Bu kitap hakkında
Benjamín Jarnés’in Locura y muerte de Nadie adlı eseri, 20. yüzyılın başlarında yazılmış bir romandır. Kalabalık bir kentte kimlik ve anonimliği modernist, içe bakışlı bir biçimde irdelemeyi; kendini «Nadie» olduğuna inandıran Juan Sánchez y Sánchez ile onun yörüngesine çekilen soğuk bakışlı gözlemci Arturo’yu merkeze alır. Bankalar, barlar, yatak odaları ve kabareler üzerinden benliğin istikrarsızlığını, kalabalığın çekimini ve arzunun baştan çıkarıcılığını yoklar. Romanın açılışı, Arturo’nun Juan’la ateşli bir banka salonunda karşılaşmasını sunar; orada sayılar, makineler ve emtia fiyatları insanları tiplere bulanıklaştırır, ta ki Juan göğsündeki dövmeli imzayı—benliğinin umutsuz kanıtını—gösterene dek. İçki başında Juan var olmama dehşetini itiraf eder; sigorta müfettişi Arturo ise soyutlamadan eyleme çağırır. Paralel bir iplik, Arturo’nun Rebeca’yla gizlice sürdürdüğü ilişkisini izler; onun duyusal varlığı öz ve varoluş söylemiyle tezat oluşturur; Arturo daha sonra akşam yemeğine Juan’ın evine gittiğinde Rebeca, Juan’ın karısı Matilde olarak belirir ve küstah kuzen Alfredo’yla gergin dört kişilik bir tablo yerine oturur. Bir kabare gecesi kimlik bunalımını derinleştirir: Juan kısaca «tanınır», kadın onun sandığı kişi olmadığını anlayınca reddedilir ve Juan «Nadie» olduğunu haykırarak kalır. Bölüm, Monte Azul Kontesi’nden gelen ani bir umutla—bir davetle—kapanır; Juan bunu, salınan benliğini sabitleyecek olası soylu bir köken diye kavrar.
