„Verhaal van het vergaan van het jacht de Sperwer” Hendrika Hamela to relacja historyczna napisana na początku XX wieku. Dzieło opowiada o doświadczeniach rozbitków ze statku Sperwer, którzy w latach 1653–1666 znaleźli się na wyspie Quelpaert, a później na kontynencie koreańskim. Relacja ta ma znaczenie, ponieważ przedstawia jeden z najwcześniejszych szczegółowych opisów Korei, ukazując kulturę i styl życia jej mieszkańców oczami europejskich rozbitków. Początek narracji przedstawia historię statku Sperwer i jego pechowej podróży w składzie floty Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej. Na tle ówczesnego kontekstu politycznego opisuje wydarzenia prowadzące do katastrofy statku. Hamel, pełniący na pokładzie Sperwer funkcję księgowego, szczegółowo przedstawia wyzwania, z jakimi załoga mierzyła się podczas trzynastu lat pobytu w Korei, łącząc przygodę z bezpośrednimi obserwacjami w dużej mierze nieznanego i odizolowanego kraju. Tekst podkreśla nie tylko ich walkę o przetrwanie, lecz także interakcje między uwięzioną załogą a miejscową ludnością, przygotowując grunt pod intrygujące zgłębianie wymiany kulturowej w epoce ograniczonego dostępu Europejczyków do Azji Wschodniej.