„Przeszłość i teraźniejszość” Thomasa Carlyle’a to polityczno-filozoficzny tekst napisany w połowie XIX wieku. Praca ta reflektuje nad społeczno-politycznym stanem Anglii, dotykając tematów bogactwa, pracy oraz moralnych obowiązków zarówno bogatych, jak i biednych. Poprzez serię mocnych stwierdzeń i krytyków Carlyle usiłuje pobudzić świadomość swoich czasowników w odniesieniu do ich społecznych warunków życia. Wstęp do „Przeszłości i teraźniejszości” rzuca światło na paradoks prosperity Anglii oraz surową rzeczywistość jej ubogich pracowników. Carlyle wykreśla żywy obraz bezrobotnych, którzy cierpią w workhousesach, kontrastując to z bogactwem otaczających ich ludzi i porównując tę sytuację do jakiegoś „czaru”, które uniemożliwia im korzystanie ze swojej pracy. Używa aluzji, np. do króla Midasa i sfinki, aby ilustrować zagrożenia wynikające z powierzchowności oraz konieczność uznania głębszych prawd. Ten fragment nie tylko podkreśla nagłość potrzeby przeprowadzania istotnych reform, ale także krytykuje zadowolenie społeczności ze stanu rzeczy oraz moralne konsekwencje ignorowania trudności pracowników.