„Przeszłość i teraźniejszość” Thomasa Carlyle’a to socjalno-polityczna krytyka napisana w połowie XIX wieku. Praca ta rozpatruje stan Anglii, skupiając się na różnicach pomiędzy bogactwem a biedą oraz na społecznych obowiązkach obywateli względem siebie. Carlyle krytykuje wartości współczesnego społeczeństwa i proponuje powrót do autentycznych więzi międzyludzkich oraz rządu prowadzonego przez osób o prawdziwych zasługach i mądrości. Wstęp do „Przeszłości i teraźniejszości” przygotowuje czytelnika do rozumienia tragicznego stanu Anglii – mimo obfitnych zasobów i wykwalifikowanej siły roboczej, wielu ludzi żyje w biedzie bez jakiegoś sensownego zatrudnienia. Carlyle opisuje ten społeczny kryzys za pomocą barwnych obrazów i poruszających przykładów, np. cierpienia bezrobotnych w domach dla ubogich. Wykorzystuje również metaforę Midasa, porównując „czarobodajstwo” bogactwa, które nie przynosi szczęścia ani zadowolenia, z sytuacją Anglików. Rzucając istotne filozoficzne pytania o sprawiedliwość, pracę i stan człowieka, Carlyle zachęca do uznania wewnętrznej prawdy i moralnej integryty, które według niego są konieczne dla naprawienia społecznych problemów. Wstęp ten skierowany jest do angażowania czytelnika w rozwiązywanie palących problemów swojego czasu, apelując do refleksji i działań w obliczu niesprawiedliwości i beznadziei.