„Leabhráin an Irisleabhair—III” autorstwa Chonána Maola i innych to zbiór esejów napisanych na początku XX wieku. Książka skupia się na konieczności promocji edukacji i kultury języka irlandzkiego, odnosząc się do wyzwań, przed którymi stał ten język w tamtym okresie. Jej cel jest inspirowanie nowego zainteresowania tradycją gaelicką poprzez nauczanie i angażowanie lokalnych społeczności. Zawartość książki skupia się przede wszystkim na powstaniu szkół gaelickich oraz na podkreśleniu znaczenia nauki języka irlandzkiego i pokrewnych przedmiotów dzieciom w Irlandii. Autorzy rozpatrują negatywne konsekwencje zaniedbywania języka gaelickiego oraz wyjaśniają szersze kulturowe skutki jego upadku. Każdy esej proponuje konkretne działania zmierzające do promocji edukacyjnych inicjatyw, które pomogą uczniom lepiej poznać swoje językowe dziedzictwo, a także apeluje do współpracy lokalnych społeczności w celu ożywienia i wzmacnienia używania języka irlandzkiego. W rezultacie książka stanowi zarówno historyczny opis ruchu o ożywienie gaelickiej kultury, jak i plan działania zmierzający do pielęgnowania poczucia dumy z języka i kultury Irlandii.