کتاب «پارناسوی فیلیپینی» نوشته ادواردو مارتین د لا کامارا، مجموعهای از اشعار شاعران فیلیپینی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شدهاند. این مجموعه به آثار شاعران جزایر فیلیپین توجه میکند؛ شاعرانی که احساسات و هویت خود را عمدتاً از طریق زبان اسپانیایی در دوران استعمار اسپانیا بیان کردهاند. این مجموعه همچنین زمینه تاریخی رشد شعر فیلیپینی را ارائه داده و به موضوعاتی چون ملیگرایی و هویت فرهنگی میپردازد. در آغاز کتاب، ویراستار پیشگفتاری ارائه داده است که چالشها و محدودیتهایی را که شاعران فیلیپینی در زمان حکومت اسپانیا با آنها روبرو بودند، تشریح میکند؛ از جمله مسائل سانسور و موانع زبانی. ویراستار تأکید میکند که اگرچه این اشعار توسط نویسندگان فیلیپینی نوشته شدهاند، اما عمدتاً به زبان اسپانیایی هستند؛ این امر منعکسکننده رابطه پیچیده آنها با تأثیرات استعمارگری است. چندین شاعر، از جمله ژوزه ریزال و سسیلیو آپوستول، به خاطر نقش مهمشان در ادبیات فیلیپینی ذکر شدهاند. پیشگفتار این کتاب زمینهای را برای ارائه طیف گستردهای از بیانهای شعری فراهم میکند؛ بیانهایی که با موضوعاتی چون میهنپرستی، آزادی و تجربه منحصربهفرد فیلیپین هماهنگی دارند؛ این پیشگفتار همچنین به سبکها و صداهای مختلف موجود در این مجموعه اشاره میکند.