‘Parnaso Filipino’ van Eduardo Martín de la Cámara is een verzameling gedichten van Filipijnse dichters uit de vroege 20ste eeuw. De antologie legt de nadruk op het werk van dichters van het Filippijnse eilandarchipel die hun gevoelens en identiteit uitdrukken, voornamelijk via de Spaanse taal tijdens de periode van Spaanse kolonisatie. De antologie biedt ook een historische context voor de ontwikkeling van de Filipijnse poezie en behandelt thema’s als nationalisme en culturele identiteit. In het begin van ‘Parnaso Filipino’ stelt de redacteur een proloog voor waarin hij de uitdagingen en beperkingen beschrijft waarmee Filipijnse dichters te maken kregen onder Spaanse heerschappij, zoals censuurproblemen en taalbarrières. De redacteur benadrukt dat de gedichten, hoewel van Filipijnse auteurs, voornamelijk in het Spaans zijn geschreven, wat een complexe relatie met de koloniale invloeden weerspiegelt. Enkele bekende dichters, zoals José Rizal en Cecilio Apóstol, worden genoemd vanwege hun belangrijke bijdragen aan de Filipijnse literatuur. De proloog zet de toon voor een rijke verzameling poëtische uitdrukkingen die thema’s als patriotisme, vrijheid en de unieke Filipijnse identiteit behandelen, en geeft een indruk van de diverse stijlen en stemmen die in deze collectie zijn vertegenwoordigd.