Johan Huizinga tarafından 1919 yılında yayımlanan “Orta Çağın Sonbaharı”, on dördüncü ve on beşinci yüzyıllardaki Fransa ile Hollanda’yı inceleyen bir tarihi çalışmadır. Huizinga, son dönem Orta Çağ saray yaşamının aşırı resmiyetinin ve romantizminin, toplumun giderek artan acımasızlığına karşı bir savunma mekanizması olarak işlev gördüğünü ileri sürer. Arşiv belgeleri yerine tarihî kayıtlar ve edebiyattan yararlanan bu çığır açıcı eser, kültürel ve zihniyet tarihinin öncülerinden biridir ve bütün bir dönemin atmosferini edebi bir üslupla canlandırır.