‘De Poetiek van Aristoteles’ is een filosofisch tractaat dat rond 335 voor Christus werd geschreven door Aristoteles. Dit oudste nog bestaande werk over de Griekse dramatologie beschouwt poezie als een kunstvorm van nabootsing, met nadruk op tragedie, epiek en komedie. Aristoteles analyseert hoe deze genres verschillen in ritme, personages en verteltechnieken, en legt fundamentele concepten als catharsis en dramatische structuur vast. Hoewel alleen de delen over tragedie en epiek zijn overgebleven, is dit werk een belangrijke bron voor de westerse literaire kritiek en heeft het eeuwenlang invloed gehad op debatten over verhaaltechnieken en artistieke creatie.
Wikipediacpagina over dit boek: en.wikipedia.org/wiki/Poetics_(Aristotle))