„Poetyka Arystotelesa” jest filozoficznym traktatem napisanym około 335 r. p.n.e. To najwcześniejsze zachowane dzieło greckiej teorii dramatu, w którym poezja rozpatruje się jako sztuka imitacji, z szczególnym naciskiem na tragedię, epikę i komedię. Arystoteles analizuje różnice pomiędzy tymi gatunekami pod kątem rytmu, charakterów postaci oraz sposobu opowiadania historii, a także formuluje takie fundamentalne pojęcia jak katharsis i struktura dramatu. Choć zachował się tylko fragment dotyczący tragedii i epiki, to to dzieło stało się podstawą zachodniej krytyki literackiej, wpływając na wiele stuleci debat o opowiadaniu historii i twórczości artystycznej.
Strona Wikipedii o tej książce: en.wikipedia.org/wiki/Poetics_(Aristotle))