„Małe traktaty przyrodnicze, tom drugi” Arystotelesa to publikacja naukowa, prawdopodobnie napisana we wczesnych wiekach naszej ery. Dzieło to koncentruje się na różnych zjawiskach naturalnych i ludzkich doświadczeniach, w tym na naturze snów, ich przyczynach oraz wpływie na percepcję, łącząc filozofię z obserwacją empiryczną w celu zrozumienia zjawisk zmysłowych. Początek tego tomu poświęcony jest pojęciu snów i głosi, że pojawiają się one w sferze zmysłowej, a nie rozumowej części psychiki. Arystoteles rozpoczyna od omówienia różnic między śnieniem a postrzeganiem zmysłowym podczas czuwania, podkreślając, że choć we śnie można doświadczać wyrazistych obrazów, nie są one kontrolowane przez bodźce zewnętrzne w taki sam sposób jak na jawie. Twierdzi, że sny są pozostałościami wcześniejszych doświadczeń zmysłowych, rzucając światło na funkcjonowanie percepcji i wyobraźni podczas snu. Ponadto Arystoteles analizuje, w jaki sposób stany emocjonalne i fizyczne mogą wpływać na sny, wskazując na złożone wzajemne oddziaływanie umysłu i ciała w tych nocnych narracjach.