«Малыя натуральныя трактаты, том другі» Арыстоцеля — навуковае выданне, верагодна, напісанае ў першыя стагоддзі нашай эры. У гэтай працы разглядаюцца розныя прыродныя з’явы і чалавечы досвед, у тым ліку прырода сноў, іх прычыны і ўплыў на ўспрыманне; філасофскі падыход спалучаецца з эмпірычным назіраннем, каб зразумець сэнсарныя з’явы. Пачатак гэтага тома прысвечаны паняццю сноў: сцвярджаецца, што яны ўзнікаюць у сферы пачуццёвай, а не разумовай часткі душы. Арыстоцель пачынае з абмеркавання таго, чым сны адрозніваюцца ад пачуццёвага ўспрымання падчас няспання, падкрэсліваючы, што хоць у снах чалавек можа перажываць яркія вобразы, яны не кантралююцца знешнімі раздражняльнікамі гэтак жа, як у стане няспання. Ён выказвае меркаванне, што сны — гэта рэшткавыя адбіткі папярэдняга пачуццёвага досведу, якія дазваляюць зразумець працу ўспрымання і ўяўлення падчас сну. Акрамя таго, Арыстоцель разглядае, як эмацыйны і фізічны стан могуць уплываць на сны, намякаючы на складанае ўзаемадзеянне паміж розумам і целам у гэтых начных аповедах.