‘El Mar’ van Jules Michelet is een wetenschappelijk werk dat werd geschreven aan het eind van de 19e eeuw. Het boek onderzoekt de diepe en veelzijdige aard van de zee: de fysieke eigenschappen, de ecologische betekenis en de emotionele reacties die de zee op mensen oproept. Michelet gaat dieper in op thema’s als ontzag, angst en eerbied, en biedt een lyrische interpretatie van de oceanische wereld en haar mysteries. In het begin van het boek reflecteert de auteur over de innige angst en respect die de zee bij zowel mensen als dieren oproept. Hij beschrijft ook de indrukken van een Nederlands zeeman die de uitgestrekte oceaan angstaanjagend vindt, waardoor er een tegenstelling wordt gelegd tussen de fragiliteit van de mensheid en de majestueuze, onbedwingbare kracht van de zee. Michelet gebruikt levendige beelden om te laten zien hoe de golven, de stormachtige winden en de donkere diepten zowel een verleidelijke schoonheid als een vreeswekkende dreiging symboliseren, waardoor er een diepe reflectie wordt gevoerd over de relatie tussen mens en de primitieve krachten van de natuur. Door deze observaties wordt de basis gelegd voor een verkering van hoe de zee het leven, de geografie en de menselijke emoties door de tijd heen beïnvloedt.
‘La Mer’ (1861)