Eugène Fromentinning «Fiebre de amor (Dominique)» romani XX asr boshlarida yozilgan. Hikoya insoniy tuyg‘ularni, o‘zlikni anglashning murakkabliklarini hamda qishloq hayoti bilan shaxsiy intilishlar kesishuvini chuqur tadqiq etishga bag‘ishlangan. Bosh qahramon Domingo o‘tmishi va mavjudligining ikki qirrasi — kamtarin qishloq ahli vakili hamda bir vaqtlar yozuvchi bo‘lishga intilgan inson sifatidagi hayoti bilan kurashayotgan erkak sifatida tasvirlanadi. Roman boshida roviy Domingoning hayoti haqida mulohaza yuritadi: u yozuvchi sifatidagi muvaffaqiyatsizligi va amalga oshmagan orzulari deb bilgan davrdan so‘ng o‘zini kamtarona hayotga chetlatgan, o‘z ichki dunyosiga berilgan insondir. O‘quvchi kuz faslidagi Villanuevaning osoyishta qishloq manzarasi bilan tanishadi; bu yerda tabiat fonida hayotning sodda, ammo mazmundor to‘qimasi namoyon bo‘ladi. Voqea Domingo shifokor va uning yosh oilasi kabi boshqa qahramonlar bilan uchrashib, o‘zini tevarak-atrofidagi yer va jamoa bilan bog‘lay boshlashi bilan rivojlanadi. Hikoya davom etar ekan, ayniqsa Domingoning qishloq aholisi bilan muloqotlari va o‘tmishdagi intilishlari haqidagi xotiralari orqali sog‘inch va ekzistensial mushohada mavzulari yuzaga chiqadi; shu tariqa qanoat va intilish o‘rtasida qolgan hayotning yorqin manzarasi chiziladi.