‘Fiebre de amor (Dominique)’ van Eugène Fromentin is een roman die werd geschreven in het begin van de 20ste eeuw. De verhaallijn draait om een diepgaande exploratie van menselijke emoties, de complexiteit van het zelfidentiteitsbesef en de overlappingen tussen het plattelandsleven en persoonlijke ambities. De hoofdfiguur, Domingo, wordt beschreven als een man die worstelt met zijn verleden en de dubbelzinnigheid van zijn bestaan: enerzij is hij een bescheiden dorpsbewoner, anderzij was hij ooit een ambitieus schrijver. In het begin van de roman reflecteert de verteller over het leven van Domingo, een introspectieve man die zich na een periode van teleurstellingen en onvervulde ambities als schrijver heeft teruggetrokken in een bescheiden bestaan. De lezer wordt voorgesteld aan het vredige plattelandsgebied van Villanueva in de herfst, waar het eenvoudige maar rijke leven zich afspelt tegen de achtergrond van de natuur. Domingo ontmoet hier andere personen, zoals de dokter en zijn jonge familie, en komt zo in contact met de omgeving en de gemeenschap om hem heen. Naarmate het verhaal vordert, komen thema’s als nostalgie en existentiële reflectie naar voren, vooral door Domingo’s interacties met de dorpsbewoners en zijn herinneringen aan zijn oude ambities. Dit zorgt voor een levendige beschrijving van een leven dat zich bevindt tussen tevredenheid en verlangen.