Carlos O. Bunge’nin “Thespis (Kısa Romanlar ve Hikayeler)” adlı eseri, 20. yüzyılın başlarında yazılmış kısa roman ve hikayelerden oluşan bir derlemedir. Kitap, çeşitli karakterler ve atmosferler aracılığıyla çeşitli temaları incelemekte ve tiyatronun kurucusu olarak kabul edilen eski Yunanlı Thespis’in sanatsal mirasını övmektedir. Eserin baş kısmından, Bunge’nin çalışmalarında dramatik unsurların ve kişisel iç düşüncelerin bir araya geldiği anlaşılmaktadır; bu da insan deneyiminin karmaşıklıklarına dikkat çekmektedir. “Thespis”in başlangıcında, performanslarda diyalog formatının icadıyla Yunan tiyatrosunun babası olarak Thespis’in önemini vurgulayan bir prolog yer almaktadır. Bu giriş bölümü, daha sonra anlatılacak hikayeler için zemin hazırlamaktadır; örneğin “İspanya’nın Son Büyüğü” adlı hikaye, ailesinden ve baskın ablası Eusebia’dan aldığı değerler yüzünden derinden etkilenen genç bir soylunun hayatını anlatmaktadır. Hikaye, Pablo’nun aristokratik beklentilerin katılığı içinde görev ve aşk konularındaki içsel mücadelelerini ve hem geçmişten gelen etkilerle hem de çağdaş toplumsal baskılarla olan ilişkilerini gözler önüne sermektedir.