‘Viriatho: Narrativa epo-historica’ van Teófilo Braga is een historische roman die werd geschreven in de vroege 20ste eeuw. Het boek verkent de complexe en tumultueuze relatie tussen de Lusitaniërs en het Romeinse rijk, met nadruk op het personage Viriatho: een legendarische leider die symbool staat voor de strijd voor onafhankelijkheid en het verzet tegen onderdrukking. De tekst verweeft geschiedenis met fictie om de moeilijkheden van dit kleine, maar taaie volk te beschrijven in het licht van de imperialistische heerschappij. In het begin van het verhaal wordt tijdens een plotselinge spoedvergadering in de Romeinse Senaat duidelijk dat Servio Sulpicio Galba, een Romeinse proconsul die beschuldigd wordt van gruwelijke daden tegen de Lusitaniërs, een grote dreiging vormt. De acties van Galba leiden tot verontwaardiging en woede onder de Lusitaniërs, waarna ze uiteindelijk in opstand komen. In deze inleidende fase worden belangrijke personages voorgesteld, zoals Cato de Censor, die Galba’s verraad veroordeelt; tevens wordt het symbolische rol van Viriatho in het aanwakkeren van het verzet bij zijn volk aangekaart. Naarmate de spanningen toenemen, blijkt dat het verlangen naar wraak tegen de Romeinse bezetters nog maar net is begonnen. Dit roept een sterke combinatie op van nationalistische overtuigingen en de zoektocht naar vrijheid.