„Viriatho: Narracja epohistoryczna” autorstwa Teófila Bragi to powieść historyczna napisana na początku XX wieku. Książka eksploruje złożone i burzliwe stosunki pomiędzy plemionami Lusitanii a Cesarstwem Rzymskim, skupiając się na postaci Viriatho – legendarnego lidera reprezentującego walkę o niepodległość i opór wobec ucisku. Tekst łączy historię z fikcją, by ukazać boje małego, lecz uporem walczącego narodu w obliczu imperium rzymskiego. Na początku narracji nagle zwołane posiedzenie Senatu Rzymskiego wykazuje groźbę ze strony Servia Sulpicjusza Galby, rzymskiego prokonsula oskarżonego o okrucieństwa wobec Lusitanów. Działania Galby spowodują lawinę wydarzeń, które doprowadzają do oburzenia i złości plemion lusitańskich, a w konsekwencji do ich powstania. W pierwszych scenach przedstawione są kluczowe postaci – np. Kato, cenzor, który oskarża Galbę o zdradę – a także symboliczna rola Viriatho w podgrzewaniu ducha buntu wśród jego ludzi. Gdy napięcie rośnie, staje się jasne, że apel do zemsty przeciwko rzymskim okupantom jest zaledwie początkiem długiej drogi walki o wolność.