«Дачка архідыякана» Камілу Каштэлу Бранку — раман, напісаны ў сярэдзіне XIX стагоддзя. У гэтым творы раскрываюцца складаныя ўзаемаадносіны ў сям’і партугальскага купца, асаблівая ўвага надаецца забароненаму каханню паміж купцом Антоніу Жузэ да Сілвай і юнай Розай Гілемінай, дачкой архідыякана. Апавяданне крытыкуе грамадскія нормы і даследуе тэмы страсці, абавязку і абмежаванняў шлюбу. У пачатку рамана мы знаёмімся з Антоніу Жузэ да Сілвай, заможным, але незадаволеным купцом з Порту, якога ўсё больш захапляе прыгожая і нявінная Роза Гілеміна, якой усяго пятнаццаць гадоў. Роза жыве пад апекай свайго бацькі, архідыякана, які настойвае на тым, каб знайсці для яе прыдатнага мужа, рыхтуючы яе да шлюбу з Антоніу. Аднак Роза супраціўляецца, імкнучыся пазбегнуць гэтага лёсу і нават выказваючы гатоўнасць пайсці ў манастыр як альтэрнатыву. Гэтае напружанне стварае аснову для гісторыі пра безадказнае каханне, грамадскі ціск і юнацкае імкненне да самастойнасці, якое адлюстроўваецца ў размовах Розы і яе тайных сустрэчах з Жузэ Бенту, мясцовым хлопцам. Пачатак задае яркі і драматычны тон будучаму канфлікту і эмацыйным узрушэнням.