„Córka arcydiakona” Camila Castelo Branco to powieść napisana w połowie XIX wieku. Praca ta dotyka złożonych relacji w rodzinie portugalskiego kupca, skupiając się szczególnie na zabronionym uczuciu pomiędzy Antonio José da Silvą a młodą Rosą Guilherminą, córką arcydiakona. Opowieść krytykuje społeczne normy i eksploruje tematy pasji, obowiązków oraz ograniczeń wynikających z małżeństwa. Na początku powieści poznajemy Antonio José da Silvę – bogatego, lecz nieszczęśnego kupca z Portu, który czuje rosnące zauroczenie piękną i niewinną Rosą Guilherminą, która ma zaledwie piętnaście lat. Rosa żyje pod opieką swojego ojca, arcydiakona, który upiera się na tym, aby znaleźć dla niej odpowiednie małżeństwo i przygotować ją do związku z Antonio. Rosa jednak sprzeciwia się temu, preferując uniknięcie takiego losu; nawet wyraża gotowość wstąpić do klasztoru jako alternatywę. Ta sytuacja stwarza podłożę dla historii niespełnionego miłości, społecznego nacisku oraz młodzieżowego pragnienia wolności, co widno w rozmowach Rosy i jej tajnych spotkaniach z José Bento, lokalnym chłopcem. Wstęp do powieści nadaje jej wyrazisty, dramatyczny ton, który podkreśla następujące konflikty i emocjonalne burze.