«لا مونتانارا» اثر آنتون جولیئو باریلی، رمانی است که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. داستان کتاب در پسزمینهای از دسیسههای سیاسی و وظیفهٔ خانوادگی شکل میگیرد و بر کنت جوان، جینو مالاتستی، تمرکز دارد؛ کسی که به دلیل باورهای لیبرال و اقداماتی که هنجارهای اقتدارگرایانهٔ زمانهاش را به چالش میکشند، تبعید میشود. روایت در چشماندازی ایتالیایی با توصیفهایی غنی展开 مییابد و برخورد میان اشرافیت سنتی و احساسات انقلابیِ در حال ظهور را به تصویر میکشد. آغاز رمان کنت جینو مالاتستی را معرفی میکند؛ او نامهای از رئیس پلیس دریافت میکند که در آن به وی اطلاع داده شده است بهعنوان مجازات رفتار رسواییبرانگیزش، یعنی ارتباطات لیبرال و طغیانهای سیاسیاش، به کوئرچیولا تبعید شده است. این فصل به پیشینهٔ جینو و رابطهٔ پرتنش او با پدرش، کنت جاکوپو، میپردازد و شکاف نسلی در ایدئولوژی را نشان میدهد. جینو هنگام آغاز سفرش دربارهٔ پیامدهای تبعید خود تأمل میکند و سرانجام خود را در میان زیباییهای آپنین و مهماننوازی خانوادهٔ گوئری مییابد؛ خانوادهای که زندگیشان با چشمانداز طبیعیای که او اکنون باید در آن به مسیر خود ادامه دهد، درهمتنیده است. جزئیات غنی و پویایی شخصیتها زمینه را برای داستانی فراهم میکنند که جاهطلبی شخصی را با آرزوهای جمعی ملتی در آستانهٔ تغییر درهم میآمیزد.