„Katastrofy i konflikty autorów” Isaaca Disraeliego to literacki tekst napisany na początku XIX wieku. Praca ta dotyka trudności, z którymi autorzy musieli stawić czoła przez historię, rozpatrując ich problemy z biedą, brakiem uznania oraz często burzliwymi stosunkami pomiędzy pisarzami a ich mecenasami. Disraeli nie tylko analizuje wyzwania związane z pisarstwem, ale także rozmyśla nad szerszym kontekstem kulturowym i historycznym tej dziedziny. Wstęp do tekstu służy jako przedmowa, w której autor wyjaśnia swój zamiar dotarcia do różnych, tragicznych losów pisarzy. Citauje dawnych literatów oraz ich skargi na trudności wynikające z tego, że są pisarzami – np. Pieriusa Valerianusa i Theophilusa Spizeliusa. Poprzez różne przykłady i anegdoty autor pokazuje jedną bolesną prawdę: mimo geniuszu i wkładu w rozwój społeczności, wielu pisarzy żyje w anonimowości i finansowym cieniu, często zastanawiając się nad wartością swoich dzieł w świecie literatury. Wstęp przybliża czytelnika do tych postaci i pokazuje, że ich problemy są aktualne zarówno w przeszłości, jak i dzisiaj.