Isaac Disraeli’nin “Yazarların Felaketleri ve Anlaşmazlıkları” adlı eseri, 19. yüzyılın başlarında yazılmış bir edebi incelemedir. Eser, tarih boyunca yazarların karşılaştığı zorlukları ele alır ve yoksulluk, tanınmama sorunu ile yazarlar ile destekçileri arasındaki çoğu zaman gergin olan ilişkileri tartışır. Disraeli, yazarlık mesleğinin getirdiği zorlukları incelemenin yanı sıra edebi faaliyetlerin daha geniş kültürel ve tarihi bağlamını da değerlendirir. Eserin başlangıcı bir önsöz niteliğindedir ve Disraeli’nin yazarların yaşadığı çeşitli felaketleri inceleme amacını açıklar. Yazar, Pierius Valerianus ve Theophilus Spizelius gibi geçmiş yazarları örnek göstererek onların yazarlık zorlukları hakkındaki şikayetlerine yer verir. Çeşitli örnekler ve anekdotlar aracılığıyla Disraeli, birçok yazarın dehasına ve topluma yaptığı katkılara rağmen göz ardı edilerek yoksulluk içinde yaşadığını ve edebiyat dünyasındaki çabalarının değerini sorguladığını ortaya koyar. Giriş bölümü, bu edebi kişiliklere karşı empati duygusu uyandırırken, onların yaşadığı zorlukların hem geçmişe hem de günümüz okuyucuları için geçerli ve anlamlı olduğunu da vurgular.