«داستانهای پریان هانس آندرسن. مجموعهٔ نخست» اثر هانس کریستیان آندرسن، مجموعهای از داستانهای پریان کودکان است که در میانهٔ قرن نوزدهم نوشته شدهاند. این گلچین شامل داستانهای شناختهشدهای است که تخیل را برمیانگیزند؛ از جمله «درخت کاج»، «جوجهاردک زشت» و «بندانگشتی». این داستانها به موضوعاتی چون طبیعت، تجربهٔ انسانی و دشواریهای بزرگ شدن میپردازند و اغلب درون خود پند یا درسی اخلاقی دارند. آغاز این مجموعه خوانندگان را با دو داستان افسونگر آشنا میکند. در «درخت کاج»، درخت کاج جوانی پیوسته آرزو دارد چیزی بیش از زندگی سادهاش در جنگل داشته باشد و امید دارد مانند همقطارانش بلند و باشکوه شود، اما هنگامی که سرانجام قطع میشود، با پیامدهایی پیشبینینشده روبهرو میگردد. اندوه سفر او بازتابی از احساسات اشتیاق و نارضایتی است. پس از آن، «جوجهاردک زشت» میآید که داستان تأثیرگذار موجودی خجالتی را روایت میکند؛ موجودی که در میان دیگرانی که بهخاطر ظاهرش طردش میکنند، برای یافتن هویت خود تلاش میکند و در نهایت به کشفی قدرتمند دربارهٔ پذیرش خویشتن و زیبایی متفاوت بودن میرسد. این دو آغاز، در کنار هم، زمینه را برای آمیزهای از شگفتی و اندوه فراهم میکنند که ویژگی داستانگویی آندرسن است.