„Idei dobra i zła” W. B. Yeatsa to zbiór esejów napisanych na początku XX wieku. To dzieło dotyka różnych tematów, w tym poezji, symbolizmu oraz natury literatury popularnej, odzwierczających głębokie zaangażowanie Yeatsa w kulturę i literaturę irlandzką, a także jego rozmyślania nad powiązaniem sztuki z społecznością. Eseje te mają wyrazisty charakter filozoficzny – dotyczą nie tylko estetyki poezji, ale także duchowych i kulturowych aspektów literatury. Na początku książki autor zajmuje się koncepcją „poezji popularnej” i wspomina swoje wcześniejsze doświadczenia w ramach Stowarzyszenia Młodej Irlandii. Przywołuje dyskusje o irlandzkich poetach, wyrażając zarówno podziw, jak i krytyczną ocenę ich twórczości – uwzględniając zarówno jej romantyczny urok, jak i artystyczne wartości. Wyraża pragnienie stworzenia nowego stylu poezji, który oddziałałaby na irlandzką kulturę, odróżniając się od wpływów angielskich, a przy tym zdając sobie sprawę z trudności wynikających z formowania własnej kulturowej tożsamości literackiej. Taki wstęp otwiera drogę dla dalszych rozmyślań Yeatsa o filozofii wyrazu artystycznego i jego związku z tożsamością narodową, pokazując złożoną relację pomiędzy kreatywnością, folklorem, polityką a duchowością.