„Choroba cholera: Dzieje po śmierci” Aleksandra Papadiamantisa to zbiór opowiadań wydanych po śmierci autora, napisanych w końcu XIX wieku. Tę książkę cechuje pasjonująca narracja, skupiona na tematach choroby, porzucenia i odporności ludzkiej duszy, a to na przykładzie doświadczeń głównego bohatera – osoby, która opowiada o swoich dramatycznych przeżyciach podczas epidemii cholery oraz o bezczulności otoczenia w chwili kryzysu. Opowieść rozpoczyna się od historii starszej kobiety, która reflektuje nad swymi bolesnymi doświadczeniami podczas epidemii w Atenach. Ona wyraźnie opisuje poczucie izolacji, gdy jej mąż i brat porzucają ją w chwili potrzeby, pozostawiając ją samą z nowo narodzonym dziećmi. W walce o życie, przepełnionej strachem i desperacją, jej determinacja osiąga swój klimaks w momencie nieoczekiwanej spotkania z znajomymi twarzami w kościele. Taki początek przygotowuje czytelnika do dogłębnego spojrzenia na społeczne dynamiki i ludzkie emocje w obliczu trudności, a także do poznania intymnych bojów postaci.