«رواندرمانی» اثر جیمز جی. والش، یک اثر علمی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این کتاب کاربردهای تاریخی و عملی رواندرمانی در درمان پزشکی را بررسی میکند و بهویژه بر جنبههای روانشناختی بهبود تأکید دارد. والش، که عضو چندین انجمن پزشکی و استاد بوده است، از استفاده آگاهانهتر از رواندرمانی حمایت میکند و استدلال میکند که ذهن نقشی اساسی در سلامت جسمی و روانی دارد. آغاز کتاب با بررسی زمینه تاریخی رواندرمانی در پزشکی، زمینه را فراهم میکند و ریشههای آن را به پزشکان دوران باستانی بازمیگرداند که به اهمیت تأثیر ذهن بر بهبود پی برده بودند. والش نمونههایی از دورهها و شیوههای پزشکی گوناگون ارائه میدهد و بر اهمیت پایدار وضعیت ذهنی و تلقین در درمان تأکید میکند. او خاطرنشان میسازد که اعتماد پزشک و بیمار هر دو میتواند نتایج درمانی را بهبود بخشد و بدین ترتیب، ضرورت ادغام سنجیده تکنیکهای روانشناختی در طبابت را مطرح میکند. این تأکید بنیادی، استدلال والش را برجسته میسازد که درک تعامل میان ذهن و بدن برای بهبود مؤثر ضروری است.