„Psychotherapy” autorstwa Jamesa J. Walsha to publikacja naukowa napisana na początku XX wieku. Książka bada historyczne i praktyczne zastosowania psychoterapii w leczeniu medycznym, kładąc szczególny nacisk na psychologiczne aspekty uzdrawiania. Walsh, członek kilku towarzystw medycznych i profesor, opowiada się za bardziej celowym stosowaniem psychoterapii, dowodząc, że umysł odgrywa kluczową rolę zarówno w zdrowiu fizycznym, jak i psychicznym. Początek książki przygotowuje grunt, omawiając historyczny kontekst psychoterapii w medycynie i śledząc jej początki aż do starożytnych lekarzy, którzy dostrzegali znaczenie wpływu umysłu na leczenie. Walsh przytacza przykłady z różnych epok i praktyk medycznych, podkreślając trwałe znaczenie stanu umysłu i sugestii w terapii. Zauważa, jak ufność zarówno lekarza, jak i pacjenta może poprawić wyniki terapeutyczne, uzasadniając potrzebę celowego włączenia technik psychologicznych do praktyki medycznej. Ten fundamentalny akcent uwypukla argument Walsha, że zrozumienie wzajemnego oddziaływania umysłu i ciała jest niezbędne dla skutecznego leczenia.