Książka „Papieży i nauka” autorstwa Jamesa J. Walsha jest dziełem historycznym napisanym na początku XX wieku. Praca ta dogłębnie analizuje złożone i często niesłusznie postrzegane stosunki pomiędzy władzami papieskimi a rozwojem nauki i medycyny od średniowieku do XIX wieku. Walsh stara się rozwikłać powszechnie panujące mity o rzekomym sprzeciwie Kościoła wobec postępów naukowych, szczególnie w dziedzinie edukacji i praktyki medycznej. Na początku książki autor opisuje szeroko rozpowszechnioną opinię, według której Kościół rzymskokatolicki oraz papieże sprzeciwiali się postępom w naukach medycznych, zwłaszcza sekcji i anatomii. Swoimi badaniami Walsh udowodnia, że te twierdzenia są nieprawdziwe, prezentując istotne dowody przeciwko tym mitom. Podkreśla również znaczący wkład Kościoła w powstanie szkół medycznych oraz w promocję badań naukowych w średniowieku, przywołując kluczowe postaci i wydarzenia, które pokazują, jak papieże wspierali rozwój medycyny i nauki, a tym samym kładą czoła długo utrzymywanej opinii o hamowaniu postępów naukowych przez Kościół.