«شناخت ما از جهان خارج بهمثابه عرصهای برای روش علمی در فلسفه» اثر برتراند راسل، رسالهای فلسفی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این اثر محدودیتها و ظرفیتهای روش منطقی ـ تحلیلی را در فلسفه بررسی میکند و میکوشد پژوهش فلسفی را بر اصول علمی و شناخت عینی استوار سازد. تمرکز اصلی راسل بر رابطه میان دادههای حسی و مفاهیم موجود در فیزیک ریاضی است. آغاز متن زمینهٔ سخنرانیهای راسل را معرفی میکند؛ او در این سخنرانیها میکوشد اهمیت روشی علمی و دقیق را در کار فلسفی تثبیت کند. او ادعاهای تاریخی فیلسوفان دربارهٔ ماهیت واقعیت و شناخت را ارزیابی کرده و به دلیل بلندپروازیهای اغلب افراطی و نتایج ناکافیشان از آنها انتقاد میکند. از این رهگذر، بر نیاز فلسفه به تحول همگام با پیشرفتهای فهم علمی تأکید میورزد و از منطق و تحلیل برای پرداختن به مسائل پیچیدهای بهره میگیرد که پیشتر حلناشدنی تلقی میشدند.