«طراحی باغ و باغهای معماران» اثر دبلیو. رابینسون، بررسی انتقادی باغآراییِ منظر است که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. این کتاب اصول طراحی باغ را بررسی میکند و بهویژه زیباییشناسی طبیعی باغهای انگلیسی را با رویکردهای رسمی و اغلب خشک و انعطافناپذیری که معماران در پیش میگیرند، مقایسه میکند. تمرکز احتمالی نویسنده بر اهمیت هماهنگکردن باغها با محیط طبیعی پیرامونشان است، نه تحمیل هندسههای مصنوعی که از زیبایی ذاتی آنها میکاهد. رابینسون با شور و حرارت با هرسکردن و ردیفکردن درختان برای انطباق با طرحهای معماری مخالفت میکند و چنین روشهایی را «وحشیانه» و زیانبار برای هنر باغآرایی میخواند. او برای نشاندادن اینکه زیبایی واقعی از پذیرفتن شکلهای طبیعی و رشد خودجوش، نه از تقارن تحمیلی، پدید میآید، به نمونههای واقعی از باغهای بریتانیا استناد میکند. او در مجموعهای از مشاهدات و نقدها بر ضرورت شناخت پوشش گیاهی بومی و چشمانداز پیرامون تأکید میورزد و معتقد است باغها باید امتدادی از محیط خود باشند، نه تضادی آشکار با آن. در مجموع، این کتاب هم بیانیهای در دفاع از طراحی طبیعی باغ است و هم نکوهشی از گرایشهای رایج زمانهٔ نویسنده و شیوهای که باغها اغلب به دست کسانی بد اداره میشوند که درکی از ظرفیت هنری آنها ندارند.