Garden Design and Architects' Gardens
O tej książce
„Projektowanie ogrodów i ogrody architektów” autorstwa W. Robinsona to krytyczna analiza sztuki ogrodowej, napisana pod koniec XIX wieku. Książka omawia zasady projektowania ogrodów, przeciwstawiając w szczególności naturalną estetykę ogrodów angielskich formalnym, często sztywnym rozwiązaniom stosowanym przez architektów. Autor prawdopodobnie koncentruje się na znaczeniu harmonizowania ogrodów z ich naturalnym otoczeniem zamiast narzucania im sztucznej geometrii, która umniejsza ich wrodzonemu pięknu. Robinson z pasją występuje przeciwko przycinaniu i ustawianiu drzew tak, by pasowały do projektów architektonicznych, określając takie metody jako „barbarzyńskie” i szkodliwe dla sztuki ogrodniczej. Przywołuje rzeczywiste przykłady brytyjskich ogrodów, aby dowieść, że prawdziwe piękno wynika z akceptowania naturalnych form i spontanicznego wzrostu, a nie z narzuconej symetrii. W serii obserwacji i krytycznych uwag podkreśla konieczność rozumienia lokalnej flory i otaczającego krajobrazu, twierdząc, że ogrody powinny stanowić przedłużenie swojego środowiska, a nie wyraźnie od niego odbiegać. Ogólnie rzecz biorąc, książka jest zarówno manifestem naturalnego projektowania ogrodów, jak i naganą pod adresem dominujących wówczas trendów oraz sposobu, w jaki ogrody są często niewłaściwie kształtowane przez osoby niepotrafiące docenić ich artystycznego potencjału.
