W. Robinson’ın “Bahçe Tasarımı ve Mimarların Bahçeleri” adlı eseri, 19. yüzyılın sonlarında kaleme alınmış, peyzaj bahçeciliğinin eleştirel bir incelemesidir. Bu kitapta, özellikle İngiliz bahçelerinin doğal estetiği ile mimarların benimsediği biçimsel ve çoğu zaman katı yaklaşımlar karşılaştırılarak bahçe tasarımının ilkeleri ele alınır. Yazarın muhtemel odak noktası, özsel güzellikten uzaklaştıran yapay geometrileri dayatmak yerine bahçeleri doğal çevreleriyle uyumlu hâle getirmenin önemidir. Robinson, ağaçları mimari tasarımlara uydurmak amacıyla budayıp hizalama uygulamasına tutkuyla karşı çıkar ve bu yöntemleri “barbarca” olarak nitelendirerek bahçecilik sanatına zarar verdiğini belirtir. Gerçek güzelliğin dayatılmış simetri yerine doğal biçimleri ve kendiliğinden büyümeyi benimsemekten doğduğunu göstermek için Britanya bahçelerinden gerçek örneklere başvurur. Bir dizi gözlem ve eleştiri aracılığıyla yerel bitki örtüsünü ve çevredeki peyzajı anlamanın gerekliliğini vurgular; bahçelerin çevreleriyle keskin bir karşıtlık oluşturmak yerine onun bir uzantısı olması gerektiğini savunur. Genel olarak kitap, doğal bahçe tasarımı için bir manifesto niteliği taşırken, aynı zamanda döneminin hâkim eğilimlerine ve sanatsal potansiyellerini takdir etmeyen kişiler tarafından bahçelerin sıklıkla kötü yönetilmesine yönelik bir reddiyedir.