An Unsinkable Titanic: Every Ship its own Lifeboat
دربارهٔ این کتاب
کتاب «تایتانیکِ غرق‌نشدنی: هر کشتی، قایق نجاتِ خود» نوشتهٔ جی. برنارد واکر، بررسی انتقادی ایمنی دریایی است که به‌طور خاص به نقص‌های ساختاری منجر به فاجعهٔ تایتانیک می‌پردازد و در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این کتاب استدلال می‌کند که تمرکز بر سرعت و تجمل در کشتی‌سازی مدرن، ایمنی را به خطر انداخته است و از بازگشتی نظام‌مند به اصول بنیادین ایمنی که در کشتی‌های پیشین، مانند گریت ایسترن، دیده می‌شدند، دفاع می‌کند. نویسنده می‌کوشد نیاز حیاتی به طراحی‌های ایمن‌تر در کشتی‌های اقیانوس‌پیما را برجسته کند تا از فجایعی مانند غرق شدن تایتانیک جلوگیری شود. آغاز اثر زمینه را برای تحلیلی عمیق از عواملی فراهم می‌کند که پس از برخورد تایتانیک با یک کوه یخ، در غرق شدن سریع آن نقش داشتند. واکر به احساس امنیت کاذبی می‌پردازد که از اندازهٔ کشتی و امکانات ایمنیِ supposedly پیشرفتهٔ آن پدید آمده بود؛ امکاناتی که نتوانستند از وقوع فاجعه جلوگیری کنند. او به کاستی‌های مهم در طراحی کشتی، از جمله ناکافی بودن محفظه‌های آب‌بند و نقص مقررات حاکم بر ایمنی کشتی‌ها، اشاره می‌کند. واکر بر اهمیت بازنگری در اقدامات ایمنی مؤثر تأکید دارد و به‌ویژه بر ضرورت ساخت کشتی‌ها به‌گونه‌ای تأکید می‌کند که خودشان قایق نجات خویش باشند؛ بدین ترتیب، اتکا به قایق‌های نجات کاهش می‌یابد و ایمنی دریایی به‌طور کلی بهبود پیدا می‌کند.
