«Linguaggio e proverbi marinareschi» اثر امانوئله چلزیا پژوهشی زبانشناختی است که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. این اثر میکوشد زبان منحصربهفرد و ضربالمثلهای مرتبط با فرهنگ دریانوردی، بهویژه در میان دریانوردان ایتالیایی، را بررسی کند. به نظر میرسد چلزیا بر این موضوع تمرکز دارد که زبان دریانوردی نهتنها وسیلهای برای ارتباط، بلکه عنصری فرهنگی و مهم است که هویت و تجربههای کسانی را که در دریاها به سفر میپردازند، در خود بازتاب میدهد. آغاز کتاب زمینه را برای کاوشی عمیق در فرهنگ دریانوردی و زبان آن فراهم میکند. در این بخش شهر ساحلی کامولی معرفی میشود؛ شهری که به دریانوردان سختکوشش شهرت دارد. همچنین به رویدادهای مهم دریایی پرداخته میشود و حادثهای vividly از آوریل ۱۸۵۵ برجسته میگردد که طی آن کشتی انگلیسی «Cresus» در جریان طوفان آتش گرفت. روایت، شخصیت دریانوردان و اعمال قهرمانانه آنان را پیش میکشد و بهویژه بر امیلیو اسکیاffینو، دریانوردی باتجربه، تمرکز دارد؛ کسی که عمیقاً درباره ضرورت بهبود آموزش و زبان دریانوردان میاندیشد. متن، دشواریهای دریانوردان را در کنار تعهد پرشور آنان به حفظ شأن و غنای زبانشان قرار میدهد و نویدبخش کاوشی پربار در ظرافتهای زبانی و هویت فرهنگی است؛ کاوشی که در گفتوگوهای پیشِ رو展开 خواهد شد.