„Apologia Sokratesa” Platona to sokratyczny dialog napisany po 399 r. p.n.e. W tym tekście przedstawiona jest prawnicza obrona Sokratesa podczas procesu o bezbożność i zepsuczenie młodzieży ateńskiej. Stojąc przed sądem składającym się z około 500 mężczyzn, Sokrates odmawia pogodzić się ze swoimi przesądami, mimo że miał możliwość ich złagodzić. Swój typowy styl rozpytania używa, by podważyć zarzuty postawione przeciwko niemu, twierdząc, że jedyna jego mądrość polega na świadomości tego, że nic nie wie. Ostatecznie sąd skazał go na śmierć.