„Historia literatury hiszpańskiej, tom 2 (z 3)” autorstwa George’a Ticknora to dzieło historyczne napisane w połowie XIX wieku. Ten tom zajmuje się rozwojem literatury hiszpańskiej w kluczowym okresie – od początku XVI do końca XVII stulecia – z szczególnym uwzględnieniem wpływu Kościoła, inkwizycji oraz rozwijającego się dramatu narodowego. Ticknor analizuje dzieło różnych dramatopisów, wpływ społecznych wyzwań oraz proces transformacji od surowo religijnych sztuk do świeckich i popularnych form dramatycznych. Na początku tego tomu autor przedstawia kontekst teatru hiszpańskiego w czasach Karola V, omawiając wyzwania stawiane przez Kościół i inkwizycję. Pisze o wcześniejszych formach dramatu, w tym o religijnych misteryjach, a także o Lope de Ruedzie, który uznaje się za twórcę popularnego dramatu w Hiszpanii. Wstępna część tekstu podkreśla konflikt między wymogami Kościoła a pragnieniem publiczności do różnorodniejszych form rozrywkowych, co stanowi pretekst dla dalszego rozwoju literatury hiszpańskiej, która w tym okresie doświadcza połączenia tradycji z nowymi tendencjami w dziedzinie dramatycznej twórczości.