«جشنهای سنخوان» اثر فدریکو آسِنخو ای آرتئاگا، گزارشی تاریخی است که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. این متن اهمیت و تحول جشن سنخوان در پورتوریکو را بررسی میکند و هم خاستگاه آن و هم شیوه برگزاری معاصر آن را در سال ۱۸۶۸ با جزئیات شرح میدهد. این اثر میکوشد سنتهای مرتبط با این جشنها را حفظ کند و در عین حال، از طریق رویهها و آداب تاریخی مردم پورتوریکو، به تأملی گستردهتر درباره هویت فرهنگی آنان بپردازد. آسِنخو در آغاز متن، مروری بر اهمیت سنتها برای افراد و جوامع ارائه میدهد و آنها را به حافظهای جمعی تشبیه میکند که نباید فراموش شود. او زمینه را برای بررسی تاریخی جشنهای سنخوان فراهم میسازد و درباره خاستگاه آنها و تغییرات گوناگونی که در گذر زمان پشت سر گذاشتهاند، بهویژه در ارتباط با تحولات اجتماعی و دگرگونیهای فرهنگی، بحث میکند. آسِنخو بر ضرورت حفظ این سنتها با وجود دگرگونیها تأکید میورزد و نشان میدهد که جشنهایی مانند سنخوان چگونه بهعنوان بیانهای حیاتی هویت و غرور جمعی عمل میکنند. مقدمه بر ماهیت دوگانه این جشنها تأکید دارد؛ ماهیتی که برگزاری آیینهای مذهبی را با جشنهای عمومی پرنشاط، از جمله مسابقات اسبدوانی، درهم میآمیزد؛ عناصری که فرهنگ پورتوریکو را بهگونهای منحصربهفرد مشخص میکنند.