„Memorias de un vagón de ferrocarril” Eduarda Zamacoisa to powieść napisana pod koniec XIX wieku. Książka przedstawia wyjątkową perspektywę, ponieważ narracja prowadzona jest z punktu widzenia wagonu kolejowego pierwszej klasy, który wspomina swoją podróż przez różnorodne krajobrazy oraz spotkania z pasażerami. Opowieść podejmuje tematy tożsamości, przynależności i upływu czasu, a także zawiera osobliwe spostrzeżenia na temat ludzkości i społeczeństwa. Początek powieści przedstawia głównego bohatera — sam wagon kolejowy — który opisuje swoje powstanie oraz późniejsze doświadczenia po ożyciu. Wagon z nostalgią wspomina budowę we Francji, szczegółowo opisując kunszt rzemieślniczy, a o swoim istnieniu mówi metaforycznie, przywołując wrażenie świadomości. Gdy wyrusza w pierwszą podróż, odczuwa dumę ze swojej solidnej konstrukcji, a zarazem lęk i podekscytowanie na myśl o ruchu oraz nawiązaniu kontaktu ze światem zewnętrznym. Przedstawienie tej niezwykłej postaci przygotowuje grunt pod bogatą eksplorację życia na szynach, ukazując zarówno zwyczajne, jak i niezwykłe chwile, których wagon doświadcza podczas swoich podróży.