De carne y hueso; cuentos
O tej książce
„Z krwi i kości; opowiadania” Eduarda Zamacoisa to zbiór opowiadań prawdopodobnie napisanych pod koniec XIX wieku. Opowiadania zgłębiają złożoność ludzkich namiętności, badając skomplikowane związki między miłością, nienawiścią a istotą istnienia. Tytułowy temat sugeruje filozoficzną refleksję nad fizyczną naturą człowieka, skontrastowaną z wymykającym się pojęciem duszy. Na początku antologii we wstępie przedstawiono refleksyjny dialog na temat dychotomii ciała i ducha, wskazujący na przemijający charakter życia oraz trwałość cielesnych pragnień w obliczu eterycznych idei. Pierwsze opowiadanie, „Odio mortal”, przedstawia Julię i Daniela Montoro; pozornie zwyczajna rozmowa o nietypowym sposobie suszenia listów za pomocą popiołu przeradza się w głębokie wyznanie pełnego namiętności i żądzy zemsty stosunku Julii do zmarłego męża. Nadaje to ton całemu zbiorowi, przenikniętemu tematami miłości, zdrady i mroczniejszymi odcieniami ludzkich emocji, ukazanymi na tle społecznych oczekiwań końca XIX wieku.
