«بخش ششم» اثر آنتون پاولویچ چخوف، داستانی است که احتمالاً در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. روایت در محیطی بیمارستانی و اندوهبار میگذرد؛ جایی که بیشتر شخصیتها بیمارانی هستند که از اختلالات روانی گوناگون رنج میبرند. شخصیت اصلی که معرفی میشود ایوان دمیتریچ گروموف، کارمند پیشین دولت، است که به مالیخولیای تعقیب و آزار مبتلاست و داستان زندگیاش در بستر فضای سرکوبگر بیمارستان و روابط میان بیماران و کارکنان شکل میگیرد. چخوف در آغاز داستان تصویری زنده از ساختمان بیمارستانِ neglected و متروک ترسیم میکند و بر وضعیت رو به زوال آن تأکید میگذارد؛ وضعیتی که ناامیدی بیماران محبوس در آنجا را بازتاب میدهد. معرفی شخصیتهایی چون نیکیتای سرباز سالخورده، مویسئیکای سرزنده اما از نظر روانی بیثبات، و ایوان دمیتریچِ رنجدیده، لحنی اندوهناک ایجاد میکند و بر تراژدیهای اجتماعی و شخصیای که ساکنان آسایشگاه تجربه میکنند، تأکید میگذارد. گروموف از طریق تکگوییهای درونی سرشار از هراس وجودی و اشتیاق به آزادی، با بیماری روانی خود دستوپنجه نرم میکند؛ در حالی که او و بیماران دیگر میکوشند با دشواریهای حبس خود کنار بیایند، روابطش با همبندیهایش نیز پیچیدهتر میشود. در مجموع، این آغاز داستان مضامینی چون انزوا، رنج روانی و بیتفاوتی جامعه را پایهگذاری میکند و خواننده را به کاوشی ظریف در رنج انسانی در میان غفلت نهادی میکشاند.