Anton Pavlovich Çehov’un “Altıncı Bölüm” adlı eseri, muhtemelen 19. yüzyılın sonlarında yazılmış bir kurgu eseridir. Hikaye, çoğunluğu çeşitli ruhsal hastalıklardan muzdarip olan hastaların bulunduğu kasvetli bir hastane ortamında geçmektedir. Ana karakter olarak, zulüm takıntısıyla mücadele eden eski bir devlet memuru olan Ivan Dmitritsh Gromov tanıtılır; onun hayat hikayesi, hastanenin baskıcı atmosferi ve hastalar ile personel arasındaki dinamikler bağlamında anlatılır. Hikayenin başlangıcında Çehov, ihmal edilmiş ve ıssız bu hastane ortamının kötü durumunu canlı bir şekilde tasvir ederek, içinde bulunan hastaların umutsuzluğunu vurgular. Yaşlı asker Nikita, neşeli ancak ruhsal olarak dengesiz Moiseika ve sorunlar yaşayan Ivan Dmitritsh gibi karakterlerin girişiyle hikaye kasvetli bir ton kazanır ve hastaların yaşadığı sosyal ve kişisel trajediler daha da belirginleşir. Gromov, varoluşsal korkular ve özgürlük arzusuyla dolu iç monologları aracılığıyla ruhsal sıkıntılarıyla mücadele eder; bu durum, diğer hastalarla olan ilişkilerini de daha da karmaşık hale getirir. Genel olarak, eserin başlangıcı izolasyon, ruhsal acı ve toplumsal ilgisizlik temalarını ortaya koyarak okuyucuları, kurumsal ihmalin ortasındaki insan acısının incelikli bir incelemesine çeker.