‘Los Apóstoles’ van Ernest Renan is een historisch verslag dat werd geschreven aan het eind van de 19e eeuw. Dit werk gaat dieper in op de vormingsperiode van het christendom na de dood van Jezus, met aandacht voor de daden en ontwikkelingen rondom de eerste apostelen en de groei van de christelijke kerk. Het doel is om een analytische blik te werpen op hoe de leeringen en invloed van Jezus zich in de jaren na zijn opstanding via zijn volgers verder ontwikkelden, met name door de bijdragen van personen als de heilige Paulus. In het begin van ‘Los Apóstoles’ wordt de context van de gebeurtenissen na de kruisiging van Jezus beschreven, waarbij de eerste wanhoop onder zijn discipelen wordt benadrukt. Het tekst verklaart hoe ze moeite hadden om de gevolgen van zijn dood te begrijpen en hoe het geloof in zijn opstanding langzaam ontstond – een belangrijk aspect van hun overtuigingen. Renan legt uit dat, hoewel de discipelen aanvankelijk werden overspoeld door verdriet, hun liefde en toewijding voor Jezus uiteindelijk leidden tot een hernieuwd geloof in zijn voortbestaan. Dit thema roept ook diepere filosofische vragen op over leven, dood en spirituele onsterfelijkheid. Deze inleiding legt de basis voor een verkering van de dynamieken die het vroege christendom hebben gevormd en de rol die de apostelen hierbij hebben gespeeld bij het verspreiden van het evangelie.