"Les apôtres" van Ernest Renan is een historisch verslag, geschreven in de late negentiende eeuw. Het vormt het tweede boek van Renans bredere werk, "Histoire des Origines du Christianisme", en richt zich op de periode van de dood van Jezus tot de vroege missies van de heilige Paulus. De tekst gaat diep in op de vorming en de invloed van de vroege christelijke kerk en op de belangrijke rollen die de apostelen speelden in deze ingrijpende tijd in de religieuze geschiedenis. Het begin van "Les apôtres" schept het kader voor de verkenning van de gebeurtenissen na de dood van Jezus Christus, beginnend op 4 april 33 n.Chr. Renan schetst hoe de apostelen, gedreven door de leer en de vermeende opstanding van Jezus, hun overtuigingen beginnen te organiseren en te verspreiden ondanks uitdagingen en tegenslagen. Hij benadrukt het belang van de ervaringen van de apostelen in Jeruzalem, hun groeiende geloof in de opstanding en de eerste stappen die zij zetten om de eerste christelijke gemeenschap te vestigen. Deze periode van handelen laat zien hoe de vroege kerk haar identiteit, onderscheiden van het jodendom, vormgaf en wijst vooruit naar de beslissende missies die onder leiding van Paulus zullen volgen.